To smoke or not to smoke.

Stoppen met roken moeilijk of makkelijk? U mag het zeggen.

Elf jaar geleden, stopte ik met roken. Hier ga ik beschrijven hoe ik dat gedaan heb en hoe ik geholpen ben destijds door een pittige longarts die geen aandacht besteedde aan mijn smeekbeden, om mij toch vooral iets te verschaffen waardoor de pijn van het stoppen minder zou zijn, maar mij op een zéér originele manier de laatste zet gaf om te stoppen. Die de juiste snaar raakte om mij te laten inzien dat roken je lichaam  en geest ondermijnd. 

Ik schrijf dit voor allen die er (nog) mee worstelen, de twijfelaars, de onrustige, de snuffelaars, want oh wat ruikt een jas (het kledingstuk van een roker) toch verrukkelijk! Voor de wanhopige die in de avond nog even snel een bliksembezoek brengt aan de dichtstbijzijnde benzine pomp. Die wanhopig  binnen een straal van 10 kilometer een dierbare rokende vriend of vriendin belt, om hen toch vooral te bewegen je nog wat nicotine te verschaffen op de late avond.

Ik grijp even terug naar een hele tijd geleden. Ik ben geboren in 1950 toen Nederland in de ban was van een aantal gewoonten die over waren gewaaid van het continent aan de overkant van de grote plas. De oorlog was voorbij, Nederland zat nog volop in de opbouwfase en men vierde de vrijheid na 5 jaar onderdrukking en vrijheidsberoving met volle teugen. De bevrijders brachten Chocolade, witbrood en sigaretten mee. Ik wist niet beter, mijn ouders rookten. Wanneer er een verjaardag was, werd alles uit de kast getrokken om de feestvreugde te verhogen en stonden er behalve allerlei schalen met lekkers, ook glaasjes sigaretten met en zonder filter uiteraard op de feestelijke tafel net zoals de sigaren voor opa, dat was de gewoonte in die tijd.Ik was elf jaar toen ik voor mijn moeder een pakje ‘Old Mac’ moest halen bij Ome jan de sigarenman om de hoek. Braaf deed ik wat mij werd opgedragen, maar onderweg draaiden mijn raderen op volle toeren en bedacht ik een plannetje. Ik betrad de winkel en zei ‘dag Ome Jan, mag ik twee pakjes Old Mac van u en een doosje lucifers? Mijn moeder komt het vrijdag betalen.’ Ome Jan deed wat hem werd opgedragen.

Dit was het begin van mijn rook carrière die vijftig jaar standhield op een verkapte poging na, die ik nog geen volle week volhield. In de loop van de tijd rookte ik intussen alles wat los en vast zat. Van zwaar tot halfzwaar, menthol of licht. Ik werd een ster in het draaien van sjekkies voor eenieder die wel een kunstig en met liefde gedraaide sigaret wilde roken. Ik rookte overal waar het maar kon en waar ik maar wilde. In bed, zelfs onder de douche (heel vernuftig had ik een plekje vrijgemaakt op het planchet naast mijn tandenborstels) en wanneer ik zingend stond ingezeept, dook ik even met mijn hoofd door het douchegordijn voor een trekje van mijn sigaretje. Nooit kwam het bij mij op om te denken dat ik een verslaafde was van het ergste soort.Ik was zelfs zo arrogant om te roepen ’als de dokter zegt, mevrouwtje u mag niet meer roken, dan neem ik gewoon een andere dokter!... Hoe durfde ik dit te verzinnen. Ik werd wat ouder, maar op rookgebied niet verstandiger. Ik ging over op de damessigaartjes. Dat stond wel sjiek en die dingen roken zo lekker naar vanille. Ik rookte ze gewoon over mijn longen. Mijn verstand aan het roken verloren. Totdat mijn toenmalige huisarts  constateerde dat ik Astmatische bronchitis had en het haar verstandig leek eens een controle bezoek te brengen aan een longarts in het ziekenhuis. Ik had in die tijd een hele nare hoest ontwikkeld ,zo’n geluid waar een zeehond nog jaloers op zou worden (welkom in Pieterburen) werd met de dag benauwder en had nog steeds niet in de gaten waar ik mee bezig was. Totdat ik een afspraak had gemaakt in het ziekenhuis en kennis maakte met een longarts, waar ik heden ten dage nog blij mee ben. Het was een pittige jonge vrouw die geen genoegen nam met mijn smoezen en smeekbeden mij toch vooral te helpen met pilletjes en of pleisters. Zij bekeek mij eens goed en wist de juiste snaar te raken waarvoor ik haar nog steeds dankbaar ben. Bij een tweede bezoek zei ze’ je hebt beginnend COPD en zij wees mij op de consequenties en de gevaren. Ik hoorde haar aan, terwijl een stemmetje in mij in verweer kwam en mij saboteerde. ‘Je gaat toch niet stoppen haha, je blijft gewoon lekker doorroken hoor! Tot aan je dood toe, eigen schuld, lekker benauwd leven. Geniet nog maar even.’ Op dat moment greep mijn longarts in. Pakte uit haar bureaulade wat muntjes en drukte die in mijn hand, ik moet stomverbaasd hebben gekeken terwijl ze de woorden sprak’ in de wachtkamer staat een koffieapparaat, daar ga je naast zitten, haalt met deze muntjes koffie of chocolade uit het ding, daarna ga je maar eens op mijn kosten en je gemak genieten van alles wat hier binnenkomt en uitgaat. Ik zie je over vier weken weer, maak maar een afspraak bij het afspraken bureau It’s up to you now!’  Ik gaf haar een hand en bedankte haar (wist toen nog niet waarvoor) maar deed wat ze mij opdroeg. Even later zat ik met een bekertje warme chocolademelk te kijken naar een trieste optocht van mensen met of zonder zuurstoftank aan hun rolstoel of scootmobiel. jong en oud elke huidskleur, maar de meesten grauw. Hijgend, hoestend en puffend, ging de stoet aan mij voorbij. Het was haast surrealistisch. ik keek mijn ogen uit. Toen ik na de voorstelling het lege bekertje in elkaar kneep en in de prullenbak mikte, stond mijn besluit vast. No way José!...No Way!

                        Thuisgekomen, heb ik alles wat rookbaar was bij elkaar gezocht.(had namelijk de onhebbelijke gewoonte wanneer ik in het buitenland was, een doosje sigaartjes als souvenir mee te nemen.) alles ging in een tasje voor de weggeef. Had nog een doosje eigen merk, om rustig afscheid van te nemen, wetende dat dit de laatsten waren. Ik kocht nooit meer bij.

Ben nu elf jaar verder, nooit meer gerookt. Binnen no time had ik meer lucht, werd mijn huid mooier en gezonder en was mijn hoesten minder en voelde ik mij fitter. Dit was mijn beste beslissing ooit, die wil ik nu graag delen, als steuntje in de rug voor alle toekomstige stoppers.

J©sephientje 28-11-2021