Josephientjes 2020/2021

Het waren weer spannende dagen. Niet alleen voor mij, maar ook voor de barones. Ikzelf ben nu een beetje voorbij de laatste lootjes en ga in de regelmodus want er staat nog veel te gebeuren en er moet nog veel geregeld worden. Afgelopen zaterdag was Manon hier en nadat we eerst anderhalf uur gewandeld hebben over de hei en weer beestachtig mooie foto’s hebben gemaakt Het leek wel lente.  Is ze na de koffie met kaakjes blijven plakken. Kijk… en daar word ik weer zo blij van, zij plakt de allerlaatste priegeldingen vast in de scenes die ik heb ontworpen bij alle tekeningen van mijn illustratrice. Soms werken mijn handen niet meer zo goed en dan is het een verademing wanneer je iemand om je heen hebt die, los van het feit dat zij ook nog eens juf is, dat zomaar vrijwillig van je overneemt en samen komen wij tot de meeste praktische en leuke oplossingen. Wij knippen en plakken wat af, maar op deze eerste lente achtige dag leggen wij de laatste hand aan de voorbereidingen van wat e...

                                                halsbandje. De wonderen zijn de wereld echt nog steeds niet uit. Het is zaterdagochtend. Een strakblauwe lucht en een lekker zonnetje nodigt uit om te gaan wandelen. Ik ben er vroeg bij vandaag en na het ontbijt trek ik mijn stoute schoenen aan en ga samen met mijn onmisbare stokken op pad om een rondje bos en heide te gaan lopen in deze wondere witte wereld. Het is verrukkelijk en nog niet echt druk, hetgeen maakt dat ik op mijn gemak wat plaatjes schiet van Oostenrijk in het Gooi.  Al mijn zintuigen genieten. Het bos is een lust voor het oog, de vrieskou die mijn neusgaten en longen vult voelt fris en zuiver aan. Overal horen mijn oren kwetterende vogelgeluiden en zo af en toe blaft er een hond in de verte, verder is het stil heerlijk stil. Het knisperen van de wat lossere sneeuw aan de randen van de gevestigde pad...

  een wijze man waakt over mij Prachtig vind ik dit witte paradijs. Echt! Ik kan er zo van genieten! Vanachter glas dan he. Ik kan best wel tegen een beetje kou, maar met deze snijdende wind vind ik het persoonlijk afzien. Ik besluit dan ook binnen te blijven en heb me bezig gehouden met de voorbereidingen van mijn nog uit te komen kindervoorleesprentenboek (nieuw lang Nederlands woord van 25 letters) Twee maal woordwaarde op je Scrabbelbord en je bent binnen. Maar dit terzijde. Er wacht mij nog een berg werk. Ik ga alle versjes overzetten in een kindvriendelijk lettertype dat ook door de gemiddelde voorlees oma of opa gelezen kan worden. Voor je weet het maar nooit. Dat wordt een hele klus, maar ook een leerzame. Ik weet wel iets van het programma Word en dat wat ik niet weet wordt een grote ontdekkingsreis. Ik pruts en piel net zolang totdat ik het voor elkaar krijg. En als ik het mezelf goed aangeleerd heb, gaat het langzaam maar gestaag vorderen en komt het zelfs vandaag t...

Ik ga voor de stuntvrouw van het jaar trofee. Ooit had ik al vermeld dat ik een ‘Rampen Annie’ ben, maar er zijn van die dingen, daar kan ik zelfs met mijn verstand niet bij. Vraag me niet hoe ik het doe en hoe of ik het voor elkaar krijg. Dat weet ik zelf niet, het gebeurt gewoon. Afgelopen week de stunt met de trilplaat, die verliep overigens vlekkeloos. Maar vandaag spant weer de kroon! Het kan altijd erger moet u maar denken. Vandaag was ik vroeg op, moest een boek bij het postkantoor afleveren en boodschappen doen, voor wanneer de tijden van nood aankomen. Ik vind het nu eenmaal prettig als ik een flinke voorraad van alles in huis heb en niet misgrijp. Het begint al richting het postkantoor.  Het winkelcentrumpje waarbij het postkantoor inpandig tot het grootgrutters bedrijf behoort is helaas onbereikbaar geworden en afgezet met rood witte linten. Voor de afzetting staan een aantal oudere dames die je uit duizenden herkend aan hun grijze haren die ze meestal aan de achterkant ...

En dan nu even iets luchthartigs van Josephientje. u weet wel 'zij die schrijft.' Dat blijf ik gewoon tot aan mijn dood doen, heb ik net besloten, want ik ben nog lang niet uitgeschreven. Vooralsnog ben ik nu bezig met de laatste loodjes van mijn kinderprentenboek dat straks ergens in April geboren mag gaan worden. Dat betekent dat ik over het algemeen een zittend leven leidt, los van mijn wekelijkse rondje stoksjokken natuurlijk en mits de weersomstandigheden dat toelaten. Zo af en toe loop ik, om wat beweging te krijgen, een rondje door mijn appartementje incluis mijn loggia om even te wuiven naar het volk en wat broodnodige happen frisse lucht tot mij te nemen. Dat schiet niet echt op natuurlijk en iemand op mijn leeftijd moet natuurlijk wel een klein beetje soepel en elegant over deze aardbol kunnen blijven wandelen. Laten wij het daarover eens zijn. Nu heeft deze slimme meid, die overigens wel degelijk op haar toekomst is voorbereid, een knalrode trilplaat aangeschaft. Jui...