Ik ga voor de stuntvrouw van het jaar trofee. Ooit had ik al vermeld dat ik een ‘Rampen Annie’ ben, maar er zijn van die dingen, daar kan ik zelfs met mijn verstand niet bij. Vraag me niet hoe ik het doe en hoe of ik het voor elkaar krijg. Dat weet ik zelf niet, het gebeurt gewoon. Afgelopen week de stunt met de trilplaat, die verliep overigens vlekkeloos. Maar vandaag spant weer de kroon! Het kan altijd erger moet u maar denken.
Vandaag was ik vroeg op, moest een boek bij het postkantoor afleveren en boodschappen doen, voor wanneer de tijden van nood aankomen. Ik vind het nu eenmaal prettig als ik een flinke voorraad van alles in huis heb en niet misgrijp.
Het begint al richting het postkantoor.
Het winkelcentrumpje waarbij het postkantoor inpandig tot het grootgrutters bedrijf behoort is helaas onbereikbaar geworden en afgezet met rood witte linten. Voor de afzetting staan een aantal oudere dames die je uit duizenden herkend aan hun grijze haren die ze meestal aan de achterkant hebben vergeten te borstelen, rietenboodschappenmanden aan hun arm en lichtbeige trenchcoat regenjas al dan niet met een Hermessjaal afgestyled. De dames kwetteren ietwat ongeduldig en druipen een voor een teleurgesteld af. Op dat moment zie ik mijn kans schoon en kruip (zonder vermomming) onder het lint door. Op een hoogwerker staan twee mannen met vervaarlijk gereedschap iets uit het plafond te boren. Tussen hun ademhalingspauzes door, bereik ik met een grote stap over de tweede rood witte versperring de winkel en loop op mijn dooie akkertje naar binnen richting postkantoor. Ziezo! Knappe jongen die mij hier weg krijgt (met het boek nog in mijn tas) Nee dat gaat niet gebeuren. Achter de kassa zit een kassière die wel een vermomming draagt. Zij roept mij toe en gebaart, dat haar collega eraan komt. Ik kan haar nauwelijks verstaan door het gehak en geboor buiten. Binnen no time heb ik afgerekend en verdwijnt het boek in de gleuf van de postduif zak. Dan ga ik met gevaar voor eigen leven terug langs de twee op de hoogwerker, die hooglijk verbaasd kijken wanneer ze mij ferm over het rood met witte lint zien stappen. Ze kijken beiden met een glimlach naar beneden en staken, elkaar aanstotend, voor even hun werkzaamheden, waarop ik ze hiervoor bedank en vriendelijk zwaai. Voordat ik het weet sta ik weer buiten pfff, dit heb ik ook weer overleefd…
Verder gaat mijn missie, op naar
s ’lands goedkoopste kruidenier. Want ik let nog steeds op de kleintjes, bovendien is het winkelpersoneel allervriendelijkst terwijl ik de enige ben en blijf die geen vermomming draagt. Ik doe rustig en niet opgejaagd mijn schappies en loop richting kassa. Bij de keukenrollen staat een grijze dame met een bloemetjes vermomming op haar snuit. Ze wijst op haar mond en vraagt zachtjes’ geen mondkapje?’ Ik kijk haar vriendelijk glimlachend aan en geeft geen antwoord. De dame in kwestie geeft niet op, ze stelt de vraag nog een keer, waarop ik stroperig vraag ’mevrouw, zou u mij een plezier willen doen?’ Zou u zich met uw eigen leven bezig willen houden in plaats van het mijne?’ De dame verschiet van kleur en zegt, maar ik heb er toch ook een op. ‘Juist daarom’ is mijn uiterst correcte antwoord. ‘oh ik dacht dat u hem was vergeten op te zetten.’ Ik zeg haar beleefd’ nee hoor mevrouw echt niet! Dag mevrouw fijne dag verder.’ Ik laat de ongetwijfeld goed bedoelde zorgzame vrouw in verwarring achter. Heb geen zin om verantwoording af te leggen waarom ik er geen draag. Diegene die wel een vermomming willen dragen moeten dat vooral doen, ik zal er (met alle respect) niet naar vragen waarom zij er wel een op hebben. Ik probeer iedereen in zijn of haar waarde te laten.
Voor mij is de kous af. Ik denk nog wel, als je veel met anderen bezig bent, dan kom je nooit aan jezelf toe. Tot zover.
Thuisgekomen en nadat alles opgeborgen is, heb ik opeens trek in een groot glas koffie met wat Maria biskwies. Wat de koffie betreft lukt het allemaal prima. Maar dan moet ik een nieuw pak kaakjes aanbreken en gaat het helemaal mis. Met de rol in mijn linkerhand en het slagzwaard in mijn andere, help ik de veel te strakke verpakking om zeep. Helaas gaat dat niet helemaal naar wens! De helft van de koekjes springen met elan tussen het fornuis en de keukenwand! Godfried van Bouillon!! Ik heb tussendoor even een klein gesprekje met de Heer. Doe even of ik het aangerichte leed niet zie en drink stoïcijns mijn koffie met een deel van de overgebleven kaakjes. Helaas, geen kabouter die mij te hulp schiet, dus moet ik op dat moment zelf een aanvang maken met het ruimen van de troep! Dat betekent, Het gasfornuis van de muur af de bezem erdoor en daarna met de wonderspons, mijn tegels en vloer schoonmaken. In principe niks mis mee, dat is al veel te lang niet meer gebeurd, sinds ik mij even geen hulp kan permitteren. Ik heb op dit moment andere prioriteiten en kan geen twee dingen tegelijk behapstukken. Gelukkig kan het fornuis via een vernuftige constructie gemakkelijk van de wand geschoven worden. Maar dan? Ik moet er nog wel even tussen passen en mijn kont kunnen keren. Dat is andere koek! Gelukkig ben ik nog best lenig voor een BN’er lees: Bejaarde Nederlander en al tien kilo kwijt. Het gaat mij lukken. Ik zweet als een pakpaard (daar kan geen sportschool tegenop) ik red het ook deze keer weer. Neem en passant de binnenkant van mijn oven mee en zie het maar als een aanzet van de levensgrote voorjaarsschoonmaak die ik in gedachte heb. Wanneer ‘de barones von Habeniks’ mijn kinderboek het levenslicht heeft gezien en mijn bescheiden appartementje weer eens omgetoverd wordt van atelier naar woonruimte. Van het voorjaar wil ik meer gaan bewegen, hetzij op de trilplaat en of met de stokken gaan sjokken op de hei. Over stokken gesproken…
Afgelopen zondag liep ik een rondje woeste hei. Opeens verdween mijn ene kant richting moeder Aarde. Ik voelde me net de gebochelde van de ‘Notre Dame.’ Links normaal en rechts helemaal ingezakt! Met geen mogelijkheid, wat ik ook probeerde kon ik de stok weer op de juiste lengte krijgen. Wat nu? Ik kan niet zonder stokken. Ik strompel naar huis. Thuis probeer ik het nog een keer. Het werkt niet. Ik kan de stok niet meer op de gewenste hoogte vastzetten! Dat is ff balen. Het ding is volkomen dol en draait hartstikke door. Ik geef het na een x aantal keren maar op. Jammer niets aan te doen.
Leve de webwinkel van ons allemaal! Ik vind bijna exact dezelfde stokken die ik 6 jaar geleden van een dierbare vriendin kreeg en waarvan er nu een zegt’ doe het lekker zelf.’ Voor een zeer redelijke prijs, dus die bestel ik meteen. Ze worden tegen de avond afgeleverd en ik ben er reuzeblij mee. Ik maak er vast een op maat en kan mijn geluk niet op. Dat ziet er goed uit! Ik kan weer jaren voort. Ik kijk nog even naar de afgezakte stok en probeer voor de grap en op dezelfde manier als de nieuwe stok deze op lengte en vast te krijgen. Dan valt mijn mond echt open van verbazing. HET LUKT! Zomaar opeens heb ik mijn oude en bijna versleten stok weer op hoogte!! Hoe kan dat nou???? Hier kan ik met mijn pet niet bij. (En ik heb geeneens een pet) Ik ben met stomheid geslagen. Maar wel blij met mijn twee nieuwe stokken erbij. Antishock net als de oude, licht als een veertje, net als ik. Zeg maar nee dan heb je er vier… Voor vandaag doe ik even niet meer mee. Ik ga onder mijn petje in de Vecht zitten(toch een petje??) OMG. BTW In elk handvat van de nieuwe stokken zit een piepklein kompasje. Zou het helpen???
Liefs van J©sephientje.
Reacties
Een reactie posten