Niet te vermijden, spannende tijden.

Het waren weer spannende dagen. Niet alleen voor mij, maar ook voor de barones. Ikzelf ben nu een beetje voorbij de laatste lootjes en ga in de regelmodus want er staat nog veel te gebeuren en er moet nog veel geregeld worden.

Afgelopen zaterdag was Manon hier en nadat we eerst anderhalf uur gewandeld hebben over de hei en weer beestachtig mooie foto’s hebben gemaakt Het leek wel lente. 

Is ze na de koffie met kaakjes blijven plakken. Kijk… en daar word ik weer zo blij van, zij plakt de allerlaatste priegeldingen vast in de scenes die ik heb ontworpen bij alle tekeningen van mijn illustratrice. Soms werken mijn handen niet meer zo goed en dan is het een verademing wanneer je iemand om je heen hebt die, los van het feit dat zij ook nog eens juf is, dat zomaar vrijwillig van je overneemt en samen komen wij tot de meeste praktische en leuke oplossingen. Wij knippen en plakken wat af, maar op deze eerste lente achtige dag leggen wij de laatste hand aan de voorbereidingen van wat een uniek en enig kindervoorleesprentenboek moet gaan worden.

En wanneer alles op rit en regel is gaat zij tevreden naar huis toe.

Elke keer ben ik weer geroerd door het aantal mensen om mij heen die de barones een warm hart toedragen en mij altijd ter wille zijn, die spontaan hun medewerking geven  waardoor ik op moeilijke momenten steeds weer het gevoel heb dat ik gedragen word en de klus ga klaren.

Zondag, rustdag Thermen ‘La Jo’ beetje poekelen en keutelen in mijn paleisje en een begin maken met het opruimen van overtollige knipsels, printjes en ander materiaal wat niet meer nodig is want maandag wordt een hele spannende dag. 

Ik krijg de dames foto & graaf op bezoek. Deze gaan hare lolligheid professioneel op de kiek zetten voor de drukker.

Ik race in de vroege ochtend nog even naar de supermarkt, haal taartjes, lekkere broodjes en beleg en ben er klaar voor wanneer de bel gaat. Ohhh nu kan de pret gaan beginnen en ik moet zeggen dat ik best wel  een beetje nerveus ben van de opgebouwde spanning. De dames P.Huf stappen vrolijk de lift uit. Zij hebben er zin in en ik ook. Er wordt een flinke koffer met equipment uitgestald en een levensgroot statief neergezet tegenover de plek waar het allemaal gaat gebeuren. Mijn bescheiden woonkamerkeuken, annex atelier, ondergaat een lichte metamorfose. De bank wordt naar achteren geschoven en nadat de fotografe en haar assistente, wat een goed geolied team!, bedacht hebben waar ze daadwerkelijk stelling gaan nemen, doen we eerst nog maar een bakkie. Tijdens het koffiedrinken, vertellen deze twee mij guitig doch zeer gedecideerd dat de beste plek voor deze foto’s qua licht ergens boven mijn Televisie uitkomt (op de muur dus…) Ik zeg niets, ik kijk wel uit. De fotografe wil liever niet flitsen maar gebruik maken van het diffuse licht dat mijn appartementje heeft. Alles voor de goede zaak geef ik uiteraard mijn medewerking. Ik ben veel te blij dat ook deze twee lieverds meewerken aan de totstandkoming van dit project. Dan gaan de dames aan het werk en gaat het verbazingwekkend snel. Met bolletjes Pritt poster buddy’s, ,soort van kneedgum maar dan anders, worden één voor een de scenes opgeplakt, op nummer afgevinkt en hup de volgende. In het kader van, doe ik ook nog iets nuttigs, plak ik de bolletjes erop, we gaan als een speer.  Mijn hart slaat bij de laatste drie scenes een kwartslag over. Deze zijn namelijk erg delicaat, vanwege het materiaal dat gebruikt is, maar ook die doorstaan het hangen aan de muur voor de fotoshoot. Nadat de laatste van de muur is gehaald slaak ik toch wel een beetje een zucht van verlichting. Dan de allerlaatste foto die wel plat gefotografeerd kan worden. Ik krijg de eer en mag het toestel van de prof even vasthouden om dit plaatje zelf te schieten met deze fantastische ‘Price winning camera.’ En dan is het feest over. Dat wil zeggen niet helemaal, want nu gaan wij eerst maar eens even de benen strekken en onze trek stillen met de lekkere broodjes. Die gaan er wel in. Wat een heerlijke vruchtbare dag met twee leuke en lieve meiden. Dank jullie wel allebei kanjers.Ik kan nu weer rustig slapen. Weer een klus geklaard. Nu is het wachten op de ontvangst van de geschoten plaatjes en dan kunnen deze, met de versjes en nog wat kleine aantekeningen naar de drukker. Pak van mijn hart. Maar eerst vanochtend naar de tandarts mijn brug laten verstevigen (hoe metaforisch nu weer) het was een zweefbrug geworden en het ding was er al eens uitgevallen, dus  hier ben ik wel blij mee. De brug staat nu als een huis en voelt steviger aan als dat hij ooit gezeten heeft. En dat alles zonder verdoving. Het is heerlijk weer. Ik besluit op de fiets te gaan voor de broodnodige beweging. Eerst maar naar mijn fietsenmannetje, de bandjes kunnen wel wat lucht gebruiken. Zo aardig, meestal geef ik hem iets, maar dit keer heb ik geen kleingeld bij me, dus houdt hij deze van mij te goed, ‘hoeft niet hoor’ roept hij mij nog na. Hoeft wel denk ik, voor niks gaat de zon op. Ik fiets over het smalle fietspad en zie vanuit mijn ooghoeken dat er iemand achter mij fietst, ik ga zoveel mogelijk rechts rijden, dan hoor ik een stem achter mij zeggen’ rij maar rustig voor mij uit hoor, ik blijf er bewust achter hangen, u heeft zo’n lekkere geur op, het is een feestje voor mijn neusgaten,' we moeten beiden bij het stoplicht wachten en hij komt naast mij staan. Ik kijk en zie een witte haardos en een paar leuke blauwe ogen. Spijkerbroek en een sportief jack. Dank u wel voor het compliment, ik zal eens horen of mijn tandarts er ook zo over denkt’ zeg ik terwijl ik hier smakelijk om moet lachen. Ik denk er vervolgens achteraan, make my day honey en geef uiteraard het merk van mijn parfum niet prijs. Dat doet een dame niet. 

Als het licht op groen springt, gaan wij allebei ons weegs.

Wanneer ik dit aan mijn tandarts vertel moet hij ook smakelijk lachen om dit leuke compliment.

Mijn dag kan niet meer stuk.

Schrijvers groet van J©sephientje.