Een bijzondere voorlees ochtend op de Flevoschool
Het water kwam met bakken uit de hemel, op sommige stukken was het zicht niet helemaal helder door alle dikke druppels die mijn ruitenwissers bijna niet aankonden. Gelukkig heb ik een Tommy en is deze slimme meid helemaal op de toekomst voorbereid. De avond tevoren stel ik mijn wegenkaart mechanisme in, zet keurig het adres op scherp en maak een demo ritje op het kleine schermpje opdat ik er plaatjes bij krijg en dan moet het helemaal gaan lukken. Het inkijkexemplaar van mijn kindervoorleesprentenboek zit stevig opgeborgen in mijn tas. Ik ga weer een nieuw avontuur tegemoet en voel een lichte gezonde spanning. Ik was bijtijds van huis gegaan wilde niet te laat op de afspraak komen en dat was achteraf maar weer goed ook want halverwege de rit, daar waar ik een brug over zou moet steken, blijkt dat de brug afgesloten is voor het verkeer. Dat is even schrikken. Ik laat mij leiden door mijn gevoel en trouwe Tom. ‘Keer om en houdt rechts aan, zegt Tom en dat blijkt goed te gaan,’ want Tom neemt na een aantal bochten mijn richting over in het rood en weldra ben ik, zij het met slecht zich, weer op de goede weg. Het is een prachtig ritje en het tijdstip dat ik ben overeengekomen met Juf Aranka, ga ik halen. Voordeel van dit tijdstip is dat alle ouders hun kroost al hebben gestald en de meeste auto’s op de parkeerplekken bijna allemaal zijn verdwenen. Ruim parkeren en vlakbij het hek Dat voelt goed. Pluutje op en een open deur opzoeken.
Wanneer ik de school binnenga overvalt mij een rustig gevoel. Ik kan dit gewoon! Het is niet alleen voor de kleuters een eerste keer, maar ook voor mij. Ik word door de juffen van alledrie de kleuter groepen enthousiast ontvangen met een kop koffie en voel mij meteen op mijn gemak. De dames hebben bedacht dat wij met alle kinderen in de speelzaal gaan voorlezen. Er ligt een grote mat op de grond en aan weerszijden liggen twee blokken die dienst kunnen doen als zitje. Het spul mag zonder schoentjes plaatsnemen. Dat gebeurt natuurlijk luidruchtig. De juffen staan mij bij en blijven gezellig ook meekijken en luisteren. Wanneer het stil is kan het voorlezen beginnen. Ik wist helemaal niet dat het thema ‘wat wil je worden was’ en na een aantal versjes mochten er dan ook vragen op mij afgevuurd worden, die ik met veel plezier kon beantwoorden. Braaf steken zij hun wijsvingertjes in de lucht. Ieder op zijn beurt. ‘Wanneer ben je schrijfster geworden? En schrijf je met een pen? Verdien je hier nu veel mee?’ Een jongetje constateert dat een dromenboom niet kan en niet bestaat.’
Kortom er valt veel uit te leggen en ik probeer zoveel als in mijn vermogen ligt eerlijk antwoord te geven op alle vragen die hen bezighouden. Want wat zijn nu onverschrokken sokken en stoute schoenen?’ Wanneer de aandacht begint te verslappen grijpen de juffen in en gaat het in ganzenpas onder lichtelijk protest (mijn vraag is niet aan de beurt gekomen juf) terug naar hun eigen klas. Ik beloof dat ik nog even langs alle klassen ga om de laatste vragen te beantwoorden. (het laatste dat ik wil is teleurgestelde snuitjes) Dan wordt het tijd om te verdwijnen. Ik bedank alle juffen en de stagiaire, laat visitekaartjes achter en heb een meer dan aangename ochtend gehad.
Met dank aan de juffen en speciaal aan juf Aranka die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt. Mochten ouders een gesigneerd exemplaar van het boek willen bestellen, dan kan dat via de juffen, zij hebben mijn gegevens en verder is het boek overal te koop in de boekhandels in Nederland en België, bij Het BoekenGilde en natuurlijk ook op het internet.
Met vriendelijke schrijversgroet ‘de barones von Habeniks.’
José Bosma.12-10-2021
Reacties
Een reactie posten