Mijn alter ego, rampen Annie, was weer eens lekker bezig.
Nu heb ik al van alles ontwricht in dit leven maar dit spant toch wel weer de kroon. Ik haalde van de week een heuse snee in mijn neus.
Dat was niet best want, een snee in je neus hebben is een gezegde en vertelt dat iemand dronken is. Het is ook wel een aanduiding dat de afdruk van het glas in je neus staat, wanneer je het vaak en graag heft en als je er vervolgens een scheur van in je hoofd krijgt, dan heb je een flinke kater. Een waaier noemt men dat in Amsterdam ook Nu was ik ook op deze klaarlichte dag nog dronken, nog had ik een kater.
Nee hoor, Ik was druk bezig met het verwisselen van de cartridges van mijn printer. Die dingen zitten zo strak in de verpakking dat het behoorlijk wat moeite kost om ze eruit te halen en ze op de juist plek te zetten.
Geoefend als ik in de loop der jaren ben, had ik dat na een beetje gestuntel voor elkaar. De rest verpakking lag op de plastic vuilnisbak die op de kopse kant naast mijn bescheiden aanrechtje staat.
‘Even platmaken,’ zal ik ongetwijfeld gedacht hebben, maar niet helemaal goed doordacht leunde ik met beide handen op de deksel van de vuilnisbak die uiteraard niet bestand was tegen mijn volle gewicht. Onverwachts en razendsnel schoten mijn armen en beide handen in de vuilniszak samen met de deksel die dit logischerwijs niet hield, want daar is een plastic deksel natuurlijk niet tegen bestand.
Met dat (even in slow motion) ik aan het doorschieten was, kwam ik met mijn giecheltje met een klap op de rand van het aanrecht terecht. Mijn bril sloeg van mijn neus en een aantal seconden hing ik verbijsterd aan het roestvrijstalen blad vooraleer ik weer bij mijn positieven kwam. De schok was groot, maar gelukkig was de schade klein, de deksel mankeerde helemaal niets, deze kon ik later zo weer terugplaatsen. Mijn bril was nog heel. Mijn handen kon ik onder de kraan afwassen met zeep.
Maar ik had wel een snee in mijn neus, waar ik, vanwege het bloeden, een dikke pleister op moest plakken, hetgeen mijn neusje niet echt verfraaide.
Mijn altijd parate leger beschermengelen zijn wel wat gewend met mij, zij maakten wel vaker gekke dingen mee en volgens mij hebben ze in mijn leven al flink wat overuren gemaakt.
Ik ben namelijk al eens in de goot terechtgekomen en ben ook wel eens tegen de lamp gelopen, letterlijk natuurlijk. Maar dat had u vast al wel begrepen. Van de woeste aanvaring met het aanrecht had ik toch een klein beetje hoofdpijn en wat koude rillingen van de schrik. Ik besloot om een warme kruik te maken en een uurtje te gaan pitten. De kanariegele rubberen kruik moest ik wel eerst uit de diepe krochten van mijn voorraad kast graven. 
De kruik had zijn zomerslaap erop zitten. Werk aan de winkel dus! Ik maakte het ding een beetje schoon, draaide de knop eraf en de kraan open om het hete water erin te laten stromen dat er met dezelfde snelheid weer uit liep en mijn aanrecht blank zet. Nondedju! Ik handel snel. Kraan dicht, kruik leeg en aanrecht droog. Als ik de kruik bekijk, belooft dat niets goeds. Er zit een slijtage gat aan de onderkant. Helaas deze kanariegele heeft zijn beste tijd gehad en moest maar eens de binnenkant van de vuilnisbak, ja diezelfde, waar ik net mijn handen heb uitgetrokken gaan zien. Dag kruik, tijd voor iets nieuws. Maar vandaag verzet ik geen stap meer. Ik vul een waterflesje en rol het in een handdoek. Ziezo, opgelost. Dan maar een kampeerkruik. Deze doet het prima en houdt het droog. Ik bedank mijn engelen nog maar een keer, want als deze plens in mijn bed terecht was gekomen, dan was het leed niet te overzien geweest en was ik waarschijnlijk gaan twijfelen aan mijn volle verstand. Met mijn neus gaat het goed, je ziet er bijna niets meer van.
J©sephientje 7-10-2021
Reacties
Een reactie posten