Een week die mij geen windeieren zal leggen.

Een beetje koude start, letterlijk en figuurlijk, afgelopen maandag werd mijn nieuwe koelvriescombinatie gebracht waar ik heel blij mee ben en waar ik het gevoel bij heb of hij nooit weg geweest is. Natuurlijk heeft hij de plek van de oude ingenomen, maar deze past gewoon nog beter in mijn plaatje.

Het is zo fijn, dat het bedrijf waar ik hem heb aangekocht, de nieuwe aanwinst waterpas zet, alle verpakkingsmateriaal meeneemt en de oude kast ook afvoert. Geen centje pijn en dat alles met een stralende glimlach. Ik ga ervoor en hou ervan. Een nieuwe gekoelde start met iets meer ruimte. En deze hoeft nooit mee ontdooit te worden, dat doet hij namelijk helemaal zelf. Ik ben meer dan tevreden. Hoewel ik het natuurlijk weer eens niet kon laten om binnen luttele seconden de temperatuurregelaar die op de deur laat zien hoe koud het binnen is te ontregelen

(gelukkig is het een zelfdenkende witte koelbroeder) die na een aantal pogingen in mijn oor riep. En nu afblijven jij! Dit regel ik helemaal zelf. Oké, oké sputter ik nog even tegen en begeef mij nuffig omdraaiend naar mijn slaapvertrek om mij vervolgens in Morpheus armen te storten. Ik besteed gewoon geen aandacht meer aan dit stuk techniek en val in een wel hele diepe slaap waaruit ik pas de volgende ochtend tegen koffietijd ontwaak. Nieuwsgierig als ik ben  controleer ik, nadat ik mijn ogen goed open heb, de temperatuur in de deur van de koelkast voor de allereerste keer en jawel hoor. Hij geeft geruisloos de gewenste en meest gunstigste temperatuur aan, alsof hij nooit anders gedaan heeft. Wat een mooi begin van de dag. Het ding heeft een geheugen, wat heerlijk. Hier word ik, hoewel ik me niet helemaal senang voel, toch vrolijk van. Ik kruip na een ontbijtje daarna mijn bed weer in om eens alle ongemakken fysiek en mentaal uit te slapen en te zweten, om daarna koud en rillerig onder een hete douche weer op temperatuur te komen. 

En nee ik ben geen koelvriescombinatie. Ik ben een soeverein vrouwmens die zich soms staande probeert te houden in deze, best wel zware tijden en energieën. Even flink ont stressen kan nooit kwaad. Mijn lijf en geest zijn uitgeput, dus er zit niets anders op dan toegeven aan datgene waar het om vraagt. Ik ga aan de weerstand verhogende druppels die ik net binnen heb en slaap alles eruit. Drie dagen en nachten lang. Ik wil even helemaal niemand zien of horen trek me even terug uit de idioterie van de buitenwereld.

DoornJoosje, slaapt de rest van de week.

Vrijdag om 11.00 uur heb ik een  belangrijk kennismaking gesprek met de bibliotheekmedewerkster afdeling jeugd over mijn boekpresentatie van ‘de barones von Habeniks’ daar wil ik bijna rimpelloos, fit en op tijd zijn. Ik verheug me hier zo op. Ik besluit met de fiets te gaan (beetje beweging kan geen kwaad) en vooralsnog is het droog. Ik wil ook nog wat boodschapjes doen na de afspraak. Ik stal mijn fiets onder het bladerdak van de platanen tegenover de bieb, haal een keer diep adem en loop het gebouw binnen. Voor alles is een eerste keer en dit is de allereerste keer dat ik dit mag en ga doen. Ik meld mij aan de balie, er wordt mij een plekje gewezen aan een grote leestafel waar ik even kan wachten. Alleen de geur al van zo’n bibliotheek doet mij zo aan mijn kindertijd terugdenken.

Ik ging als klein meisje altijd met mijn moeder boeken halen in een heel klein bibliotheekje in de Jordaan, daar hing dezelfde geur. De geur van boeken van papier. Hoewel het natuurlijk niet vergelijkbaar is met vijfenzestig jaar terug, diezelfde geurbelevenis en vreugdevolle spannende verwachting die ik als kind ook al had, heb ik nu ook. Een bieb is een spannende wereld met allerlei avonturen.  

Al snel word ik gehaald en ga ik samen met een hele leuke bibliothecaresse apart in een kantoortje zitten. Wij hebben een heel leuk gesprek waarin we elkaar prima aanvullen en op een lijn zitten.

Er wordt een datum afgesproken, het feestje mag plaatsvinden middenin de bibliotheek, er is een ruimte met kleine tafeltjes waar de kleintjes de kleurplaat van hare lolligheid kunnen kleuren.

Er is een soort van trappodium met bekleding waar het kleine en grote publiek straks kan plaats nemen terwijl ik korte stukjes uit het boek mag voorlezen om mijn boeken vervolgens te presenteren en te signeren voor de eventuele kopers. Ik word hier nu al gelukkig van.

Dat wordt een heel leuk feestje, ik verheug me enorm en de leuke dame van de bieb ook, die ziet het helemaal zitten met mij.

Zij is erg gecharmeerd van het concept en de manier waarop het boek tot stand gekomen is. Uiteraard loopt ze ook warm voor het goede doel waar een gedeelte van de opbrengst van elk boek aan geschonken wordt vanuit de non profit organisatie, mijn Stichting J.A. Producties, die ik in het leven heb geroepen om in de toekomst uit te kunnen blijven geven. De bibliotheek staat in het teken van de barones op zaterdag 

25 september 2021 van 12.00 tot 15.00 uur 

Wilhelminaplantsoen 18 

1404JB Bussum.

Er komt tegen die tijd een aankondiging in de krant. ik zal dit feestje ook ruim van tevoren aankondigen op social media. Opdat iedereen die maar wil, de bibliotheek binnen stapt om het heugelijke feit samen met ons te vieren.

Verheugd na dit leuke en vruchtbare gesprek loop in een uitgelaten stemming naar mijn stalen ros. Dan barst de bui los, hele grote waterdruppels kletteren op de straten, ik sta droog bij mijn fietsje en wacht rustig tot het over gaat dit zijn vreugdetranen denk ik. Naast mij kijk staat een jonge vrouw met een schattig peuter in een kinderzitje ook te wachten tot de hemel uitgehuild is. Ik zeg in een dolle bui tegen het kleine manmensje met zijn eigenwijze zonnebril op. ‘Ik geef binnenkort een feestje, kom je ook op mijn partijtje?’

Mama trekt haar wenkbrauwen op en zegt ‘feestje? En ik vertel tijdens de hoosbui mijn verhaal, geef haar een kaartje van mij en vraag naar de naam van haar betoverende jongetje. Het jongetjesmensje heet Saam. Niet Sam of Sem maar Saam. Ze schiet in de lach terwijl ze mijn verbazing ziet. ‘Wij hebben hem samen gemaakt mijn man en ik. Wat een prachtige metafoor in deze tijd waarin verbinding zo belangrijk is. Ze aait het kind liefdevol over zijn blonde bolletje. ‘Wij komen zeker op het feestje belooft ze mij. Dan is het plotseling droog en komt ineens volop de zon tevoorschijn.

Wij groeten elkaar met een tot ziens. Ik ga mezelf nu trakteren op een paar oorbelletjes van de juwelier. Die heb ik wel verdiend. Scoor nog een paar donkerblauwe ballerina’s in de uitverkoop.

Daar heb ik nu de blaren van op mijn voeten, kwestie van even doorzetten Jo, want ze staan beeldig bij je blauw met witte outfit.

Intussen wijzig ik mijn ronde, haal alles wat ik wilde halen en laveer tussen de buien door richting huis. Ik kom droog over en zet met een tevreden gevoel mijn fietsje in de schuur.

Zaterdag bel ik vriendin A op om samen even langs de boekhandels in Weesp te gaan. Wij hebben een ouderwets gezellige middag met een lekker kopje koffie op het terras, babbelen bij. Bij de enige echte boekhandel, worden we op afstand gehouden en heeft de dame (nog) geen zin om de barones in het assortiment op te nemen. Jammer, maar ze kan het boek altijd bestellen bij het CB. Dat heeft ze al eens gedaan voor een vriendin van mij. Ach, als zij dat makkelijker vindt. Ik vind het prima. 

Wij gaan dankzij de spontane reactie van de mensen van Primera toch met een goed gevoel naar huis. Het boek wordt besteld en komt bij Primera in Weesp in de etalage. A gaat van de week even posters, boekenleggers en wat kaarten langsbrengen. Yes! Primera Weesp ook in de pocket. 

Ik sta weer in het middelpunt van mijn kracht met een stuk toegevoegde waarde, soms is het nodig juist toe te geven aan dat wat je lichaam en geest van je vraagt. Ik heb te veel stress in mijn leven gehad en heb het soms echt nodig om weer op te laden en in de flow te komen, om weer dicht bij mezelf te kunnen blijven. Aan het begin van deze week was mijn suiker schrikbarend hoog. Vanochtend was de suiker weer keurig. Ik had vandaag de keuze wandelen of een blog schrijven en met jullie delen. Ik koos voor het laatste.

Uw aller Josephientje 8-8-2021.