U kunt zich misschien voorstellen hoe blij ik hiermee ben.
Ik trakteer mezelf ook eens per jaar, van mijn vakantiegeld, op een mega schoonmaakbeurt voor mijn gezicht bij de schoonheidsspecialiste die aan de overkant van de straat is gevestigd en dat heel kundig doet. Het zal wel vrouwenlogica zijn, want schoonmaken betekent dat alle oneffenheden uitgeknepen, weggesneden en flink gescrubd worden en dat je dan een paar dagen met een lichtelijk gehavende snoet loopt om vervolgens fris en fruitig uit de verf te komen om het leven weer puistloos aan te kunnen.Ik word er nog elke keer weer vrolijk van. 
Het was natuurlijk druk in mijn tipi, want de tweede lichting boeken werden bezorgd zonder dat ik daarvan door de vervoerder op de hoogte was gesteld (dit is kennelijk het nieuwe communiceren!) Gelukkig was ik thuis en bracht de welwillende chauffeur mijn bescheiden pakketje boeken naar boven en schoof het minipallet hup mijn bescheiden hal in. Ik blij met mijn nieuwe aanvoer en hij blij met zijn fooi.
De bestellingen lopen gestaag door, dus werk aan de winkel. De pretpakketten zijn ook erg gewild en de kaarten van hare lolligheid die ook een plekje hebben in de kaartenstandaard voor het pand van Museumfoto in Amsterdam, beginnen ook hun weg te vinden. Een is er naar Rusland vertrokken met een toerist, ik voel me vereerd. Er gebeurt van alles rond de barones von Habeniks. Ik ben er maar druk mee. Heb inmiddels een aantal boekhandels aangeschreven met de vraag of ik daar een keer een signeersessie mag geven. De PR vergt aardig wat tijd en energie, ik geniet.
_________________________________________________________
_________________________________________________________
Afgelopen vrijdag, hebben zij van boven en ik, voor het eerst dit jaar weer eens ouderwets gezellig ‘Happy Hour’ kunnen houden in de tuin bij ons favoriete bankje, dat wij als tafeltje gebruiken. Wijntje, water en iets lekkers erbij genoten wij van het mooie weer. Totdat het wat begon te waaien en alras killer werd en mijn omslagdoek ook geen bescherming meer bood besloten wij naar boven te vertrekken. Ik wilde nog koken en het werd opeens wel erg kil. Het was wel even lekker ont stressen en oergezellig. Ik maakte nog wat pakketjes postduif klaar die ik zaterdagochtend met de postduif mee wilde geven en ging bijtijds mijn bed in.
Dat ik vrijdagmiddag iets te lang in de koude wind heb gezeten moest ik bekopen met een flinke kou op al mijn spieren en gewrichten. Vooral mijn handen polsen en bovenarmen hadden het slecht. Ik kon mijn handen niet meer strekken en mijn vingers niet meer bewegen. Huilend van de pijn ben ik voorzichtig opgestaan en heb me noodgedwongen volgestouwd met pijnstillers die ik op dat moment hartstikke hard nog had. Ik kon niet op of neer. Zo erg heb ik dit tot nu toe nog niet gehad. Gelukkig zakte, na het innemen van een volgende dosis gif, de pijn iets af. Ik wist me geen raad. Langzame oefeningen, brachten het gevoel en de soepelheid na een paar uur gelukkig weer terug. Voorzichtige bewegingen maakten dat ik in ieder geval redelijk pijnvrij al mijn vingers weer in het gareel had. Mijn polsen, duimen en vooral mijn bovenarmen en schouders deden niet mee. Dan maar eerst de pakketjes wegbrengen naar het postkantoor en nee niet op de fiets, want schakelen dat gaat absoluut niet met zulke handen, ik ging met de auto. Het postkantoor, is niet ver weg en heeft een aantal parkeerplekken voor de deur, het zit inpandig in een voor mij echte smulwinkel met allerlei spullen op creatief gebied en ook nog een stukje schrijfwaren en accessoires. Nu heeft men bedacht dat je, sinds de corona maatregelen, om het postkantoor te kunnen betreden, de artiesteningang moet gebruiken. Dat betekent dus, achter erin en voor er weer uit. Rondje van de zaak zullen we maar zeggen. Iedereen parkeert snel zijn auto, snelt naar binnen en staat bijna net zo snel weer buiten. Bijna niemand heeft erg in de parkeermeter die op de hoek van dat stukje straat staat. Laten we het daar maar op houden. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ook ik soms blind ben in deze en dat ik elke keer weer snel mijn pakjes afgeef en zo weer buiten sta. Ik parkeer mijn rode wonder op wielen een klein beetje ongelukkig vanwege de helse pijnen en loop zo snel ik kan richting achteringang Postkantoor… Dan zie ik plotseling vanuit mijn ooghoeken twee in het blauw geklede parkeerwachten een bonnetje onder de ruitenwisser van een auto schuiven die zo’n zes a acht auto’s van de mijne verwijderd staat, hij kijkt mij recht in mijn gezicht aan! SHIPS!! denk ik en dribbel zo vlug als ik kan met de zware, met boeken gevulde tassen richting parkeermeter. Dan grabbel ik mijn portemonnee tussen de post uit mijn tas om vervolgens tot de ontdekking te komen dat ik niet heb waar die stomme parkeermeter om vraagt CASH MUNTGELD! Ik heb alleen een briefje van vijf. Wat nú?? Mijn hersens werken op volle toeren. 
Op datzelfde moment komt er een mevrouw met boodschappentas de hoek om. Ik klamp haar aan en vraag haar of zij een briefje van vijf kan wisselen vanwege die blauwe vlekken die mij nog steeds aanstaren. Zij ziet ze ook en zegt ‘Dat adderengebroed! Ze doen het erom, ze zijn gewoon aan het zoeken! Walgelijke types!’ En nadat ze haar hart gelucht heeft zegt ze ‘ik kan helaas geen vijfje voor je wisselen, maar ik gun die bloedzuigers geen bonnetje van €95.00. Hier heb je zeventig cent, kun je daar iets mee?’ Ik kan haar wel zoenen. Bedank haar vliegensvlug roep haar na dat zij mijn reddende engel is en stort de muntjes in de parkeer munten opvreter. Het ding spuugt braaf een bonnetje uit …pfff. Dank u. ik loop naar mijn toet en leg het bonnetje braaf op mijn dashboard. GERED!! Die twee in het blauw hebben mooi het nakijken. Ik was even de pijn kwijt van opwinding en loop blij het postkantoor in, doe mijn ding en sta in een oogwenk weer buiten. Ik rij met een tevreden en blij gevoel naar huis met de gedachte dat ik deze dag toch maar mooi €95.00 heb verdiend.
Dankzij een engel op mijn pad. Dank u wel lieve mevrouw.
J©sephientje 
Reacties
Een reactie posten