Een halsbandje met een verhaaltje,

halsbandje.

De wonderen zijn de wereld echt nog steeds niet uit.

Het is zaterdagochtend. Een strakblauwe lucht en een lekker zonnetje nodigt uit om te gaan wandelen. Ik ben er vroeg bij vandaag en na het ontbijt trek ik mijn stoute schoenen aan en ga samen met mijn onmisbare stokken op pad om een rondje bos en heide te gaan lopen in deze wondere witte wereld.

Het is verrukkelijk en nog niet echt druk, hetgeen maakt dat ik op mijn gemak wat plaatjes schiet van Oostenrijk in het Gooi.

Al mijn zintuigen genieten. Het bos is een lust voor het oog, de vrieskou die mijn neusgaten en longen vult voelt fris en zuiver aan. Overal horen mijn oren kwetterende vogelgeluiden en zo af en toe blaft er een hond in de verte, verder is het stil heerlijk stil. Het knisperen van de wat lossere sneeuw aan de randen van de gevestigde paden maken dit plaatje helemaal compleet. Wat een feestje. Ik loop wat dromerig te zoeken naar goed fotomateriaal. Plotseling komen mij twee dames tegemoet met een aantal kleine teckels die allen een gekleurd jasje aanhebben tegen de kou. Speels huppelen zij door elkaar heen. Opeens krijgt het legioen mijn stokken in de gaten. Dat is eng en nieuw en moet vooral flink verdedigd worden. Al blaffend komt het vijftal mijn richting uit rennen. Het is een grappig gezicht. Dan zie ik vanuit mijn ooghoeken een kleine zwarte teckel pup met lange oortjes. Wat een schatje! Ik ben onmiddellijk verkocht! En vraag met een enthousiaste grap ‘Ohhh mag ik er eentje uitzoeken?’ Nee hoor, dat mag niet zegt de ene dame ze kan er gelukkig wel om lachen. ‘Die zwarte is zo’n plaatje, mag ik weten wat haar of zijn naam is? Ja hoor zegt de andere dame, het hondje heet ‘Katrijn.’ Wat een leuke teckel bende en wat een aardige dames. Ik vertel ze dat ik ook een hondje had. ’tante Sjaantje’ heette ze. ‘Leeft ze niet meer?’ vraagt een van de dames. ‘Nee, mijn hondje is jaren geleden gestorven, ik heb haar 12 en een half jaar gehad en toen was het op.’ Zou je ooit nog een ander hondje willen?’ Nou nee dames, ik ben te veel aan mijn vrijheid verknocht, bovendien zijn de kosten voor zo’n diertje niet gering wanneer het naar de dierenarts moet en noem maar op dus ik begin er niet meer aan. Dan is het tijd voor de teckel-brigade en hun twee baasjes om door te lopen en vervolg ik ook mijn weg. Iets in mij zegt dat ik dit keer eens een andere route moet nemen om thuis te komen. Ik loop in plaats van linksaf het bos in nu rechtdoor richting parkeerplaats bij het zwembad. Voorbij het bad kan ik dan linksaf mijn straat in. Er staan houten versperring voor de in en uitgaande weg zodat je daar met de auto niet de heide op kan maar wandelaars er wel omheen kunnen lopen. Voordat ik daar vlakbij ben wordt mijn oog getrokken naar iets wat op het besneeuwde pad ligt. Nieuwsgierig als ik ben buk ik om het op te rapen. Het is een klein halsbandje met een penning eraan waar een telefoonnummer opstaat. Ik stop het kleinood in mijn jaszak en besluit het nummer wanneer ik thuis ben te bellen, dat doe ik als eerste, helaas krijg ik geen gehoor, dan eerst maar even een eitje bakken voor de lunch. Ik ben ongeveer twee uur onderweg geweest en heb best trek.

Dan gaat de telefoon, het is de eigenaresse van het halsbandje die opgelucht en blij is dat ik zo lief ben om dit even te melden. Zij woont ook in Bussum en komt het in de namiddag ophalen. Ik heb vanmiddag een ‘Thermen Lá Jo’ afspraak met mezelf. Dus neem ik een masker voor mijn haar en huid, scrub en boen met sop dat het een lieve lust is, ook de achterkant, met mijn splinternieuwe bad borstel. En kom een dik uur later weer gepiekt en gekuifd met frisse krullen en een gladde huid de badkamer uit. Neem vervolgens mijn pc-post door en geniet van nog een kop koffie als de bel gaat. Daar is de dame voor het halsbandje. Ik wacht haar op bij de deur op de derde en nodig haar uit om binnen te komen. Laat haar het bandje ,dat braaf op haar ligt te wachten, op mijn werktafel zien. Ze is heel blij en zegt een aantal keren dat ze het zo aardig van mij vindt, waarop ik alleen maar kan zeggen dat ik het de normaalste zaak van de wereld is. Kleine moeite groot plezier heet het bedrijfje in mijn hart toch? Ze tovert een doos merci vanonder haar jas vandaan om mij te bedanken. Zo lief! En ineens heb ik het hele plaatje compleet.

Ik had al zo’n donkerbruin vermoeden toen ik onder de douche stond. Dit is een van de dames van de teckel gendarmerie van vanochtend. Zij kan er niet over uit hoe zoiets toch kan. Ik weet uit eigen ervaring dat het kan en dat dit samenkomen een rede heeft. Dit gebeurt niet voor niets en inderdaad de cirkel is bijna rond. Ik bied haar een kopje koffie aan en wij raken stevig aan de praat. Ik laat haar mijn tante Sjaantje zien waar zij best wel van gecharmeerd is en ook van het kindervoorleesprentenboek waarin Sjaantje ook een rol speelt. Dan komen wij erachter dat er meer overeenkomsten zijn waar ik hier niet over zal uitweiden, dat lijkt mij niet kies.

Kort samengevat kan ik dit nog zeggen;

Zij gaat met een gesigneerd exemplaar van mijn boek ‘Leven vanuit verzet’ en behoorlijk wat speldenprikken uit de kosmos, energetisch iets lichter, de deur uit.

Ik ben oprecht blij voor haar en heb het gevoel dat wij elkaar nog weer een keer zullen treffen om uit te wisselen.

Dit was een bijzondere zaterdag waarvan ik de hele dag al het zondagse gevoel heb. De wonderen zijn de wereld niet uit en voor alles is altijd een tijd en plaats.